Buenas dias!
Afgelopen dagen waren echt een van de leukste dagen van mijn reis tot nu toe. Mijn plan was om naar Punta de Choros te gaan, twee uur rijden ten noorden van La Serena. Daar kan je namelijk met de boot naar eilanden varen die gewoon Galapagos deel 2 zijn. De eerste poging om er te komen mislukte, achteraf gezien was dat echt veel beter, maar op dat moment zwaar kak omdat ik de volgende dag al een busticket naar het noorden had en dus weg uit La Serena zou gaan. Ik heb daardoor wel een hele leuke middag gehad op een prachtig strand met een Chileen uit Santiago, die een tip had gekregen van een local. Het is grappig om te zien hoe het er op zo`n strand aan toe gaat. Chilenen zien geen rede om hun waar alleen maar op straat te verkopen. Op het strand in de branding kan het toch ook gewoon?
Empanadas kopen en eten kan overal
Op een gegeven moment had ik besloten om de hele mikmak op te schuiven (datum van het busticket verzetten en verblijf verlengen), om alsnog Punta de Choros te kunnen zien en dat was maar goed ook! Die avond onmoette ik twee onwijs leuke meiden die de volgende dag met mij mee wouden gaan. Veel leuker dan in je eentje natuurlijk! In de bus ontmoette ik nog een groep jongens waardoor de busrit een stuk leuker werd. Grappig hoe makkelijk al die ontmoetingen gaan eigenlijk.
Als je aankomt in Punta de Choros, heb je het gevoel alsof je in een hele andere wereld terecht bent gekomen. Ten eerste omdat er bijna geen hond woont. Ten tweede omdat de woestijn opgaat in de zee, wat een soort van maanlandschap effect geeft ofzo.
Anyway, HET WAS ZO COOL!
Dolfijnen zwommen gewoon langs onze boot. Zeeleuwen zaten te luieren op de rotsen. Scholen van albatrossen vlogen boven onze hoofden. En ik heb onwijs moeten lachen om de pinguïns gewoon omdat dat de grappigste wezens ever zijn.
Op het eiland Isla Damas mag je een uurtje rondlopen. Wel binnen de gebaande paden omdat ze (gelukkig) heel zuinig zijn op de natuur hier.
Dat was dus een geweldige dag. Op de terugweg is onze bus nog wel aangehouden wegens verdenking van mensenhandel, maar hee, dat is ook uiteindelijk goed gekomen.
Op dit moment zit ik in Iquique (zeg: iekieke) na een busreis van achttien uur. Wat een reis zeg. Op het toilet in de bus was geen toiletpapier (as usual) en mijn zakdoekjes waren op, dus moest ik maar improviseren met een bladzijde uit een boek dat ik aan het lezen was. En bij aankomst werd ik warm verwelkomd met een portie vogelschijt op mijn hoofd. Maar oke, dat zijn kleine ongemakken die gewoon horen bij het reizen.
Iquique heeft een zwaar chille vibe, waarschijnlijk door de vele surfers die er wonen. Ik en een gast van het hostel zijn gaan surfen, wat moeilijk is hier door de sterke stroming en de vele rotsen (naast het feit dat surfen niet bepaald een makkelijke bezigheid is). 
De binnenstad van Iquique
Oh en wil je het uitzicht vanuit mijn kamer in het hostel zien?
Veel liefs!
Susan
